ايمان بياوريم در حالى كه افراد پست و بى ارزش از تو پيروى كرده‌اند « ؟ ! ( * ( قالُوا أَ نُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الأَرْذَلُونَ ) * ) . ارزش يك پيشوا را بايد از پيروانش شناخت ، و به اصطلاح امامزاده را از زوارش مىشناسند ، ما وقتى به پيروان تو نگاه مىكنيم مشتى بى سر و پا گمنام و فقير ، تهيدست و پا برهنه كه كسبهاى ضعيف و ناچيزى دارند اطرافت را گرفته‌اند با اين حال چگونه انتظار دارى ثروتمندان سرشناس و اشراف با نام و نشان سر تسليم بر آستان تو بسايند ؟ ! اصلا هرگز آب ما با اين جمعيت در يك جو نمىرود ، ما هيچگاه بر سر يك سفره ننشسته‌ايم و در زير يك سقف اجتماع نكرده‌ايم ، چه انتظار نامعقولى دارى ؟ . درست است آنها در اين تشخيص صائب بودند كه پيشوا را بايد از طريق پيروان شناخت ، ولى اشتباه بزرگشان اين بود كه آنها مفهوم و معيار شخصيت را گم كرده بودند ، آنها معيار سنجش ارزشها را مال و ثروت ، لباس و خانه و مركب زيبا و گرانقيمت قرار داده بودند ، و از پاكى و تقوا و حق جويى و صفات عالى انسانيت كه در طبقات كم درآمد بسيار بود و در اشراف بسيار كم ، غافل بودند . روح طبقاتى در بدترين اشكالش بر فكر آنها حاكم بود به همين دليل طبقه تهيدست را « اراذل » مىشمردند ! ( اراذل جمع ارذل - بر وزن اهرم - و آن نيز جمع رذل به معنى پست و حقير است ) و اتفاقا آنها اگر از زندان جامعه طبقاتى بيرون مىآمدند به خوبى مىتوانستند درك كنند كه ايمان اين گروه خود بهترين دليل بر حقانيت و اصالت دعوت اين پيامبر است . ولى نوح آنها را در اينجا فورا خلع سلاح كرد و « گفت : وظيفه من دعوت همگان به سوى حق و اصلاح جامعه است ، من چه مىدانم آنها چه كارى داشته‌اند » ؟ !